Nl

vrouw-griep.jpg

Behandeling

Hoe wordt een afweerstoornis of immuundeficiëntie behandeld? 

 

Er zijn meer dan 250 verschillende vormen van PID. Elke vorm kan verschillende symptomen vertonen en er is voor elke vorm een specifieke behandeling.

Contact met mensen die lijden aan een besmettelijke ziekte moet zoveel mogelijk vermeden worden. De mate van isolatie is afhankelijk van de vorm van PID. Je bespreekt dit best met je behandelende arts.

Vaccinaties worden zoveel mogelijk geadviseerd (o.a. jaarlijks griepvaccin); sommige vaccinaties mogen niet worden toegediend. Overleg dit ook met je behandelende arts.

Er zijn diverse behandelingen mogelijk, afhankelijk van de PID-vorm. Dit kan variëren van het opstarten van een laagdrempelige antibioticakuur of antivirale of schimmeldodende medicatie, tot een preventieve (profylactische) behandeling met antibiotica of antivirale of schimmeldodende medicatie. 

Veel patiënten kunnen behandeld worden door het toedienen van antistoffen (immunoglobulines) die ze zelf niet aanmaken. Deze kunnen toegediend worden via een infuus (in ziekenhuis) of onderhuids (thuisbehandeling).

In enkele zeer ernstige gevallen is er een stamceltransplantatie of gentherapie nodig. Die ernstige vorm van PID komt ongeveer 1 op de 10.000 keer voor.

 

Immunoglobulines?

 

Waar komen immunoglobulines vandaan?

Immunoglobulines G (IgG) komen uit het bloed en meer bepaald het plasma van een groot aantal donoren. Er wordt plasma afgenomen bij duizenden donoren, zodat er een zeer grote variëteit aan antistoffen is. De miljoenen antistoffen die zo worden verzameld, zijn representatief voor de vele antigenen waaraan de bevolking wordt blootgesteld.

De donoren worden eerst zorgvuldig geselecteerd. Alle bloed- en plasmadonaties worden geanalyseerd om virussen zoals HIV, hepatitis B-virus, hepatitis C-virus en Parvovirus B19 op te sporen. Daarna ondergaat elk lot een reeks mechanische behandelingen (filtratie enz.) en chemische behandelingen (behandeling met lage pH enz.) die er niet alleen voor zorgen dat eventuele virussen geëlimineerd worden, maar ook geïnactiveerd. Ook de keuze van de hulpstof kan bepalend zijn voor bv. de tolerantie van het product.

Deze procedures hebben 3 doelstellingen:

  • de veiligheid van het product verzekeren;
  • de zuiverheid en de werkzaamheid van het product verhogen door te zorgen voor een voldoende hoge concentratie (vaak hoger dan 98%) en een fysiologische distributie van de Ig-subgroepen;
  • de tolerantie voor het product verhogen door een zorgvuldige keuze van de hulpstoffen.

En tot slot wordt elke zak bloed of plasma zorgvuldig geëtiketteerd om deze te kunnen traceren vanaf de donatie tot bij de patiënt die behandeld wordt met immunoglobulines. Dit verhoogt ook de veiligheid van het product. De bedrijven die immunoglobulines in de handel brengen, worden regelmatig door de gezondheidsautoriteiten en onafhankelijke auditors gecontroleerd. Al die voorzorgsmaatregelen dienen om producten te verkrijgen met een gunstig veiligheidsprofiel, die bij de patiënt kunnen worden getransfuseerd of geïnjecteerd.

 

Doel van de behandeling?

Primaire immuundeficiënties genezen niet. De doelstelling van een behandeling met intraveneuze of subcutane immunoglobulines is veeleer de patiënt van de nodige antilichamen voorzien om zo:

  • infecties te voorkomen;
  • de frequentie en de ernst van infecties en het risico op complicaties te verlagen.

Deze immunoglobulines vullen het tekort aan antilichamen bij de patiënt aan. Daarom moet de patiënt regelmatig IgG krijgen om zijn IgG-spiegel te verhogen tot (bijna) het niveau bij gezonde mensen. IgG kunnen op 3 manieren worden toegediend:

  • intramusculair: veroorzaakt bijwerkingen (vooral pijn) en daarom wordt die toedieningsweg bijna niet meer gebruikt;
  • intraveneus;
  • subcutaan (onderhuids)

Subcutane immunoglobulines werken even goed als intraveneuze immunoglobulines. De arts beslist in overleg met de patiënt welke wijze van toediening zich het best leent voor zijn pathologie en situatie. Gezien het risico op medicamenteuze interacties moet een patiënt die IgG krijgt, altijd advies aan een arts vragen voor hij een ander geneesmiddel inneemt.

 

Door deze site te gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. Cookies kunnen worden beheerd in uw browser of de apparaatinstellingen.